In Dagelijks leven, Vrijwilligerswerk

Het Leontienhuis

De een heeft meer geluk met waar zijn of haar wiegje gestaan heeft dan de ander. Iedereen groeit op in een ander huis en een andere omgeving. Terugkijkend op onze jeugd mogen wij zeggen dat we daarmee ontzettend geboft hebben. Ik ben me hier heel bewust van en heb daardoor altijd de wens gehad met mensen te werken en anderen te helpen door middel van vrijwilligerswerk. Via projecten met Rotaract kwam ik in contact met verschillende doelgroepen. Een eye opener en erg waardevol, maar waar mijn hart echt naar uit gaat is het Leontienhuis. Dat is een doelgroep waar ik mij door persoonlijke ervaringen het meeste mee kan identificeren en waar ik energie van krijg. Ik denk dat dit belangrijk is als je vrijwilligerswerk doet want vrijwilligerswerk is vrijwillig maar zeker niet vrijblijvend. Er wordt op je gerekend. Sinds het begin van het Leontienhuis, ben ik als vrijwilliger aangesloten en begeleid ik meiden met een eetstoornis, vooral online.

Waarom ik mij aangesloten heb bij het Leontienhuis, leg ik jullie in deze blog graag uit. Anders dan eerdere blogs, wordt dit een nog veel persoonlijkere blog. Spannend is dat wel..

 

Anorexia

Zoals heel veel andere mensen heb ik ook een turbelente tijd in mijn leven meegemaakt. Een hele tijd heb ik mijn leven en dat van anderen om mij heen best lastig gemaakt, en waarom? Die vraag kan ik na zoveel jaren nog steeds niet beantwoorden. Ik was een meisje wat van eten en uit eten gaan hield, studente aan de Hotelschool, genoot van het studentenleven in Amsterdam en had veel vrienden en familie om me heen maar toch overkwam Anorexia mij.

Ik zeg overkwam omdat de eetstoornis mijn leven een lange tijd heeft overgenomen. Toen ik bijna klaar was met mijn opleiding, wist ik niet meer zo goed wat ik wilde. Ik twijfelde over veel dingen zoals mijn studie en wat ik daarna wilde gaan doen, mijn opa overleed aan kanker en mijn moeder kreeg snel daarna borstkanker. Een opstapeling van dingen, het was voor mij teveel en ik had hier geen controle over. In mijn eetstoornis zocht ik die controle want afvallen.. dat kon ik en daar verloor ik mezelf uiteindelijk in.

 

Mijn proces op weg naar beter

In eerste instantie wilde ik geen professionele hulp en was ik ervan overtuigd dat ik er zelf wel bovenop kon komen. Mijn situatie verslechterde echter snel en in 2008 begon ik met wekelijkse weegmomenten bij de huisarts, een diëtiste en een psycholoog. Toen dit alles niet werkte en ik steeds meer in de weerstand schoot ben ik bij een coach terecht gekomen. Zij hielp mij ontzettend om de innerlijke motivatie te vinden om beter te worden maar ook daar liep het proces op een gegeven moment vast.

Het besef dat ik andere hulp nodig had, kwam op vakantie. De eetstoornis beïnvloede mijn leven, ik deed niet mee met het normale eetpatroon en dat had overal invloed op. Het lieve meisje was soms nergens meer te vinden. Het kwartje viel bij mij pas echt toen ik over het strand liep en besefte dat ik niet kon duiken omdat, door ondergewicht, de kans er was dat ik onder water flauw zou vallen. Vanaf dat moment stond ik er zelf ook achter om in behandeling te gaan. Ik kwam op de wachtlijst te staan en zou mezelf niet geweest zijn als ik toch nog even versneld wilde afstuderen. Daarna begon ik met een deeltijdbehandeling bij de GGZ. Dit heeft mij enorm geholpen en gelukkig ging het vanaf die tijd berg opwaarts. Ook door de steun van familie en vrienden, die mij ondanks de ruzies om de kleinste dingen, altijd bleven steunen.

In april 2009 werd ik bij de GGZ ontslagen en vanaf die tijd gaat het erg goed met mij. Gelukkig heb ik geen terugval gehad en kan ik mijn ervaring en energie met anderen delen. Door het Leontienhuis zie ik elke dag weer waar ik niet naartoe terug wil en kan ik de positieve dingen en ervaringen overdragen. Dat is waarom mijn hart uit gaat naar het Leontienhuis en ik met veel trots als vrijwilliger bij hen aangesloten ben.

 

 

 

 

Share Tweet Pin It +1
Previous PostAçai bowl
Next PostGepofte zoete aardappel met een Grieks tintje

No Comments

Leave a Reply