In Circulaire economie, Dagelijks leven

Minimalisme, het ware geluk

1 januari 2019 is, zonder dat ik het zelf van tevoren verwacht had, een bijzondere dag voor mij geworden. Een dag waarop ik in mijn ogen best wel minimalistisch gestart ben, terwijl ik dit niet bewust zo heb gepland. Ik denk eerlijk gezegd dat ik verre van een minimalist ben. Ik merk wel dat ik een minimalistische leefomgeving steeds interessanter begin te vinden. Het minimalisme wordt, denk ik, toch nog vaak gezien als een vreemde levensstijl, waarbij mensen ervoor kiezen om met zo min mogelijk spullen door het leven te gaan. Ik wil je vandaag vertellen hoe ik denk over minimalisme en waarom ik denk dat het een mooie ‘stroming’ is, die goed is om na te streven. Ook denk ik dat minimalisme goed samen gaat met een circulaire economie. Hierover vertelden we jullie al twee keer eerder, namelijk hier en hier.

Mijn kennismaking met minimalisme

Lange tijd had ik zelf ook een vooroordelen. Minimalisten zijn vaak ongezellig, wonen in een leeg huis en hebben vrijwel geen spullen. Inmiddels heb ik geleerd dat ik geen idee had van wat het minimalisme precies inhoudt. Ook heb ik geleerd dat mijn visie volledig bestond uit vooroordelen. Het draait niet om het hebben van zo min mogelijk spullen. Het draait, denk ik, om het hebben van mensen om je heen en spullen die voor jou van waarde zijn. En daarmee draait het ook om schrappen van al het niet-essentiële in je leven. Op deze manier komt er ruimte en tijd voor de waardevolle dingen in het leven. Zoals de mensen om je heen en de spullen waar je WEL gelukkig van wordt en je energie geven. Zoals ik nu tegen minimalisme aan kijk, denk ik dat ik al een paar jaar stappen in die richting probeer te zetten, zonder mij bewust te zijn van de naam ‘minimalisme’.

Tijd voor je medemens

De laatste jaren denk ik bijvoorbeeld veel na over depressies en overspannen zijn. Niet omdat ik hier als individu mee te maken heb, ik hoop het ook nooit te mogen ervaren. Wel omdat ik merk dat het in mijn omgeving veel speelt. Ik heb het idee dat er tegenwoordig veel meer mensen overspannen thuis zitten of te maken hebben met een depressie dan voorheen. Dit kan overigens ook te maken hebben met het feit dat ik ouder word en mij hier meer van bewust ben. Maar hoe kan het nou, dat steeds zo veel mensen hier mee te maken lijken te krijgen? Terwijl we in een tijd leven waarin vrijwel alles en iedereen continu bereikbaar is. Of is dit misschien juist wel het probleem? Het continu bereikbaar ‘moeten’ zijn en aandacht aan alles en iedereen in je leven ‘moeten’ geven.

Echte vrienden

Mijn ouders hebben mij ooit geleerd dat ik mijn echte vrienden op één hand kan tellen. Een kijkje in mijn digitale leefomgeving doet toch iets anders vermoeden. En op al deze digitale ‘vrienden’ moeten we reageren met een like, comment of hartje. Begrijp mij niet verkeerd, want ik vind het erg leuk dat ik het mee krijg als een oud klasgenootje gaat trouwen of kinderen krijgt. Wel denk ik dat het bijhouden van al deze ‘contacten’ ten koste gaat van datgene wat echt belangrijk is in het leven. In mijn ogen is dat namelijk real life contact met mensen die er voor jou echt toe doen.

Het gebeurt namelijk nogal eens dat ik op een verjaardag sta, om mij heen kijk en veel mensen op social media zitten. Ik denk dat dit op dat moment ten kosten gaat van het echte contact met de mensen in je omgeving. Hierdoor moet je na de verjaardag alsnog via social media in de gaten houden, hoe het gaat met de mensen die je op de verjaardag hebt gezien. Kortom, ik denk dat dit je het gevoel geeft dat je nooit volledig op de hoogte bent en altijd het idee hebt dat je dingen mist. Dat moet toch anders kunnen?

1 januari 2019, een minimalistische dag

Maar goed, terug naar mijn 1 januari, waarom was dit nou zo’n minimalistische dag voor mij? Ik werd wakker bij mijn zus, waar ik oud & nieuw heb gevierd. Samen met haar en haar man heb ik ontbeten en daarna ben ik terug naar huis gegaan. Mensen om me heen wilden de kroeg in voor een nieuwjaarsborrel maar ik koos er voor om samen met mijn vader en moeder op bezoek te gaan bij mijn opa. Wat daar zo bijzonder aan is? Net voor kerst hebben we gehoord dat het met mijn opa helaas niet zo goed gaat. Hierdoor besef je je alleen maar meer hoe belangrijk mensen in je leven zijn. Het was dus erg fijn om even bij hem langs te kunnen. Daarnaast was het fijn om dit samen te doen met zowel mijn vader als mijn moeder, aangezien zij gescheiden zijn. Ik heb er enorm veel bewondering voor dat zij, ondanks de scheiding, nog steeds erg goed met elkaar om gaan en veel voor en met elkaar kunnen doen. Ook dat laat mij zien dat mensen in je omgeving belangrijk zijn. Ook als een band die je met elkaar hebt soms veranderd.

Een eerste stap naar een minimalistische kledingkast

Tot slot heb ik op 1 januari eens flink de bezem door mijn kledingkasten gehaald. Een vriendin vertelde vorige week over een opruimmethode, waarmee ze haar hele huis had opgeruimd. Alles wat zij in huis heeft, heeft zij in verschillende bakjes gedaan. Zo heeft zij nu bijvoorbeeld een zonnebrillenbakje, een bakje met allerlei spullen die branden (zoals aanstekers en kaarsen) en ga zo maar door. Sinds zij mij dit vertelde, voelde ik een soort onrust. Ik heb namelijk behoorlijk veel kleren, ook die ik echt al jaren niet meer aan heb gehad. Daarnaast staan er op zolder bakken met kleding, zoals wintersport kleding en carnavalskleding. Als ik iets heb wat in één van die bakken moet, dan prop ik het vaak maar ergens bij, waardoor alles kris kras door elkaar zit.

Dus na het verhaal van mijn vriendin wist ik, mijn kleding moet opgeruimd worden. Alle skikleding moet in één bak, alle carnavalskleding moet weer in een andere bak en ga zo maar verder. Na een paar uur flink opruimen houdt dit in dat alles netjes gesorteerd zit, er geen kleren van oktoberfest meer rondslingeren op de trap naar zolder (want ja, die lagen er nog steeds) en er een stapel van maar liefst 83 stuks kleding ligt, die naar de zak van max gaan. Ja, je leest het goed, behoorlijk veel kleding wat weg gaat. Dit heeft te maken met 2 dingen. Het ene is dat ik normaal erg slecht ben in het weggooien van kleren, waardoor er kleren tussen zitten die ik al jaren niet meer heb gedragen. Het andere punt, waardoor ik dus nu wel zo veel weg heb kunnen gooien, is dat die vriendin mij had gezegd dat ik mij bij alles moest afvragen of het wel echt iets toevoegt. Als ik dan heel eerlijk ben, was dit stiekem toch best vaak een nee. En een nee betekent weg ermee!

En nu de rest nog…

Ik heb dus het idee, dat ik op het gebied van kleding, een stap richting minimalisme heb gemaakt. Een stap, ik zeg bewust geen grote stap, omdat er nog steeds best veel kleding in mijn kast hangt. Ik heb er even over na gedacht om gelijk mee te doen aan project 333, maar dit komt nog even wat te vroeg. Maar ik kan mij wel voorstellen dat ik dit ooit een keer ga doen. Ken je dit project? Ik ben benieuwd naar de ervaringen van anderen dus laat het mij dan zeker weten!

Daarnaast moet ik zeggen, dat het zo prettig voelt om mijn kleding zo opgeruimd te hebben, dat ik mij voor kan stellen dat binnenkort de rest van het huis er ook aan moet geloven. Vandaar dus dat ik denk dat ik 1 januari een goede start op weg naar minimalisme heb gehad. Op naar de volgende stappen… En zoals in de documentaire Minimalism: A documentary about the important things van Matt d’Avella gezegd wordt: ‘Houd van mensen en gebruik dingen, want het tegenovergestelde werkt nooit.’

 

Share Tweet Pin It +1

You may also like

Een eigen moestuin

Posted on 22 juli 2019

Nederland Circulair

Posted on 18 januari 2019

De badkamer, een duurzaam walhalla!

Posted on 3 januari 2019

Previous PostStart je dag met deze overheerlijke wentelteefjes
Next PostBietensap

No Comments

Leave a Reply